زنان ايراني در سالي كه گذشت غصه‌دار از دست دادن فرزندان‌شان بودند و برخي هم به جرم دفاع از حقوق زنان ماه‌‌هايي در زندان. با اين همه پليس‌هاي مامور در پارك لاله هنوز از حضور قدرتمند مادران عذادار در هراس‌اند و گشت‌هاي ويژه كمابيش در ميان درخت‌ها در حركت.

کمیته زنان سازمان دانش آموختگان ایران (ادوار تحکیم وحدت) به مناسبت فرا رسیدن هشت مارس روز جهانی زن بیانیه ای صادر کرد.

به گزارش ادوارنیوز در این بیانیه ضمن نگاهی گذرا به اتفاقات و رویدادهای زنان در سالی که گذشت آمده است :

در سال تلخ 88،پهنه آگاهي و عمل به كام زن ايراني

هشتم مارس 1857، زنان کارگر پارچه‌باف در آمریکا به مبارزه برخاستند. ساعات کار طولانی و کشنده، استثمار شدید، دستمزد اندک و محرومیت از هر گونه امکانات رفاهی موجب شد تا  زنان كارگر به خیابانها بريزند و خواهان افزایش دستمزد،کاهش ساعات کار و بهبود شرایط کار شوند.8 مارس 1857، مقاومت زنانی را بازتاب می‌داد که با حرکت پرشتاب سرمایه‌داری به عرصه تولید و کار خارج از خانه کشیده می‌‌شدند.

8 مارس 1388 براي زنان ايراني معناي ژرفي از مبارزه و آگاهي دارد. آگاهي به تمامي تبعيض‌هايي كه ساليان سال است بر زنان ايراني روا داشته مي‌شود و شجاعت انتقاد و اعتراض به نهادي كه قانونگذاري در آن گويي كه مدت‌ها است اصل برابري ميان زن و مرد را به فراموشي سپرده‌است.

8 مارس سال 88 ، شايد از ابعاد مختلفي با سال‌هاي پيش متفاوت باشد. سالي كه گذشت با وجود همه دشواري‌ها و تلخي‌هايي كه در پي داشت براي زنان سالي سرشار از عمل بود. زخم‌هاي پنهان تبعيض در عرصه تظاهرات خياباني به شفاف ترين شكل ظهور كرد تا مهر تاييدي باشد بر آگاهي زناني كه سال‌هاست هر لحظه زندگي‌شان را با قوانين و آداب و رسوم و سنت‌هاي دست و پا گير سر مي‌كنند و هر دم به لحظه‌اي ديگر براي رهايي از اين همه تبعيض مي‌انديشند.

زنان در وقايع پس از انتخابات همواره در صف نخست اعتراض‌ها بودند و اين حضور پررنگ و مستمر خود نشاني از بن مايه‌هاي آگاهي در نيمي از جمعيت جامعه‌اي دارد كه مسئولان و روسا و حكمايش عادت كرده اند آنها را نبينند و به حساب نياورند. اما در خيابان براي كسي دعوتنامه نمي‌فرستند و اين معترضان‌اند كه پهنه تظاهرات خياباني را فرصتي براي نمايش و نشان دادن انتقاد مي‌دانند. زناني كه يا خود در اين وانفساي خفقان در بند شدند و يا بر بالين عزيز از دست داده نشستند و يا روزها و شب هايشان را با نفرت تمام به تمامي پنجره‌هاي نداشته اوين تقديم كردند.

زنان ايراني در سالي كه گذشت غصه‌دار از دست دادن فرزندان‌شان بودند و برخي هم به جرم دفاع از حقوق زنان ماه‌‌هايي در زندان. با اين همه پليس‌هاي مامور در پارك لاله هنوز از حضور قدرتمند مادران عذادار در هراس‌اند و گشت‌هاي ويژه كمابيش در ميان درخت‌ها در حركت.

زنان در سال 88 بيش از هميشه در صحنه حاضر شدند. "همگرايي زنان" در قالب جمعي متشكل از طيف‌هاي مختلف  در آستانه انتخابات رياست جمهوري موجي تازه از مطالبات را به راه انداخت و گفتمان برابري خواه به ميانه كارزار انتخاباتي وارد شد. تا آنجا كه كانديداهاي رياست جمهوري هر كدام در بيانيه‌هاي خود به مسائل حقوقي و اجتماعي و سياسي زنان توجه كردند و شعار پيوستن به كنوانسيون منع تبعيض از حقوق زنان بر سر زبان‌ها افتاد. كنوانسيوني كه سال هاي سال است در آرشيو مجمع تشخيص مصلحت نظام خاك مي‌خورد.

اما از اين‌ها كه بگذريم در بخش سياست‌هاي دولتي همه چيز عليه زنان بود. دولت دهم پيگيرانه لايحه حمايت از خانواده را روي ميز نمايندگان بله قربان گوي مجلس كوبيد تا علاوه بر تلاش براي تصويب ماده 23 و حمايت از چند زني مردان، اين بار قوانين تازه اي براي ازدواج موقت بنيان نهاده شود. از سوي ديگر تمامي تريبون‌هاي رسمي در مدح از دواج موقت گفتند و وزير علوم هم از ازدواج زودهنگام دانش آموزان استقبال كرد.

آن سوي ديگر در ميان طرح هاي شگفت انگيز دولت و ومجلس و ديگر نهادها اجراي طرح استتار یا محرم سازی مدارس دخترانه ، تفكيك جنسيتي دانشگاه ها و كتاب هاي درسي، راه اندازي مراکز همسر یابی در سازمان ملی جوانان ، كاهش ساعت كار زنان، منع شيفت شب براي اشتغال زنان، حذف زنان از مناصب و كاهش بودجه و اعتبارات حوزه زنان به دغدغه ها و مشكلات زنان افزوده شد تا كام زنان اين ديار تلخ تر از هميشه دوران شود.

گزينش نمايشي يك زن در منصب وزير در شرايط اعتراض و انتقاد برخي نمايندگان و علما به حذف پست‌هاي مختلف زنان در اداره‌ها و سازمان ها منتهي شد و از سوي ديگر بودجه امور زنان از 24 ميليارد تومان به هشت ميليارد تومان رسيد.

زنان در آخرين سند مصوب سال 88 يعني برنامه پنجساله توسعه پنجم هم جايگاهي نيافتند و خطوط كوتاه و حمايت مدارانه و تاكيد بر نقش خانگي زنان تنها جملات سندي 5 ساله بود كه زنان را اين بار هم ناديده گرفت.

با اين همه مشكلات پيش روي زنان، آنها هنوز به بارقه‌هاي روشن تغيير در جامعه‌اي مي‌انديشند كه براي آن خون‌ها داده اند و اميدها در راه دارند.

كميته زنان سازمان دانش آموختگان  ادوار تحكيم وحدت در آستانه روز جهاني زن تلاش زنان و مرداني را قدر مي‌نهد كه روزها و شبهاي بسياري در خلوت زندان‌ به آزادي انديشيده‌اند و اميد به رهايي دوستان در بند دارد و روزهايي كه در آن برابري و آزادي معناي واقعي مي‌يابند. 

کمیته زنان سازمان دانش آموختگان ایران

(ادوار تحکیم وحدت)

8 مارس 2010

17 اسفند 1388